کار تو تهران واسم تجربه های خوبی به همراه داشت.از جمله  آشنایی با مردی به اسم عباس.م نویسنده و محققی که شخصیتش واسم تحسین برانگیز بود. از اون تیپ آدمایی که نه خدا و پیغمبر و نه هیچ چیزی رو قبول نداشت، اما سبک و سیاق زندگی اش درست تر از هزاران هزار آدم زاهد و مومن بود.

یکی از جمله هایی که همیشه از این مرد بزرگ یادم مونده جمله ایی بود که راجع به مرگ و زندگی می گفت (البته این جمله نقل قول بود): همه میگن که مرگ جزئی از زندگیه، اما واقعیت اینکه زندگی ما جزئیه از مرگه. برای اینکه ما میلیونها سال زنده نبوده ایم و میلیاردها سال نیز زنده نخواهیم بود. بدین معنی که زندگی ما فلاش بک کوچکیه که در طول بردار بی نهایت طولانی مرگ نمود پیدا میکنه. 

ای   بس  که  نباشیم و جهان خواهد بود           نی  نام  ز  ما  و  نه  نشان  خواهد  بود

زين   پيش  نبوديم   و  نبد   هیچ   خلل            زين   پس   چو  نباشيم همان خواهد بود